avdetinde hizmet-i Kur’âniyeye talebelik vazifesine girdi. Şefkat tokatının hükmü kalktı, tebrie etti.
Sonra Kur’ân’ı yeni bir tarzda
HAŞİYE
yazmak husûsunda talebelere bir vazife açıldı. Hakkı Efendiye de hisse verildi. Elhak, o hissesine sahip çıktı. Bir cüz’ü güzel yazdı. Fakat derd-i maîşet zarûretiyle kendini mecbur bilip, gizli dâva vekaletine teşebbüs etti. Birden bir şefkat tokatı daha yedi. Kalemi tutan parmağı muvakkaten kırıldı. "Bu parmakla hem dava vekaleti yapmak, hem Kur’ân’ı yazmak olmayacak" diye, lisan-ı mânâ ile ihtar edildi. Dâva vekaletine teşebbüsünü bilmediğimiz için parmağına hayret ediyorduk. Sonra anlaşıldı ki, kudsî sâfî hizmet-i Kur’âniye, gayet temiz, kendine mahsus parmakları başka işe karıştırmak istemiyor...
ALTINCISI
: Bekir Efendidir... Bekir Efendi Onuncu Sözü tâb etti. Î’câz-ı Kur’ân’a dair Yirmi Beşinci Sözü yeni huruf çıkmadan tâb etmek için ona gönderdik. Onuncu Sözün matbaa fiyatını gönderdiğimiz gibi, onu da göndereceğiz diye yazdık. Bekir Efendi, benim fakr-ı halimi düşünüp, matbaa fiyatı dört yüz banknot kadar olduğunu mülahaza ederek ve kendi kesesinden vermek, belki Hoca razı olmaz diye. onun nefsi onu aldattı. Tâb edilmedi. Hizmet-i
HAŞİYE: Tevavuk mu’cizesini gösterir bir sûrette demektir