İşte bu hakîkatlerin herbir cüz ü, saha-i faali ete ıksa, her tarafta merakla, zevkle kendini okutturuyor. Buna bâriz deliller pekçok var. Husûsiyle, inkâr-ı haşr mefkûresini mağlûp eden "Onuncu Söz" matbû nüshaları ve bilhassa gizli tâb’ edildiği halde kendini serbest okutan ve takviye-i îmanda pek yüksek hârikaları taşıyan Âyetü’l-Kübrâ risâleleri ve inkâr-ı Ulûhiyet metkûresini zîr ü zeber eden Külliyat-ı Nur Hüccetü’l-Bâliğa ve Meyve gibi eczâları meydanda. Inşaallah, Kur’ ân’ın etrafına çevrilmek istenilen îmansızlığın emânsız surunu, Risâle-i Nur temelinden kaldıracak, îmansızlığın emânsız ateşini söndürüp, âb-ı hayat bahşeden şarâb-ı Kevserini, bütün dünyaya emânlı îman vermekle içirecektir.
Talebeniz Hüsrev
Azîz, sıddîk kardeşlerim,
Sizin, bayramlarınızı tekrar be tekrar tebrik ediyoruz. Gayet ehemmiyetli iki meseleyi sizlere-zekâvetinize îtimâden, Risâle-i Nur’da müteferrikan parçaları bulunmalarına binâen-gayet muhtasar konuşacağım.
Birincisi:
Risâle-i Nur’un hakîki ve hakîkatli bir şâkirdi bulunan ve Kur’ân-ı Mu’cizü’i-Beyânın kâtibi, bu defa yazdığı mektupta, haddimden bin derece ziyâde hüsn-ü zannına istinâden, bir hakîkat soruyor. Risâle-i Nur’un şahs-ı mânevîsinin gayet ehemmiyetli ve kudsî vazifesini ve hilâfet-i Nübüvvetin de gayet ulvî vazifelerinden bir vazifesini, benim âdi şahsımda üstadı noktasından bir cilvesini gördüğünden, bana o hilâfet-i mâneviyenin bir mazharı nazarıyla bakmak istiyor.
Evveld: Bâkî bir hakikat, fânî şahsiyetler üstüne binâ edilmez; edilse, hakîkate zulümdür. Her cihetle kemâlde ve devamda bulunan bir vazife, çürümeye ve çürütülmeye mâruz ve müptelâ şahsiyetlerle bağlanmaz; bağlansa, vazifeye ehemmiyetli zarardır.
Sâniyen: Risâle-i Nur’un tezâhürü, yalnız tercümanının fikriyle veyahut onun ihtiyac-ı mânevî lisânıyla Kur’ân’dan gelmiş, yalnız o tercümanın istidâdına bakan feyizler değil; belki o tercümanın muhatapları ve ders-i Kur’ân’da arkadaşları olan hâlis ve metin ve sâdık zâtların o feyizleri rûhen istemeleri ve kabul ve tasdik