BEŞİNCİ MESELE
Mühim bir sırr-ı âyet:
Kur’ân-ı Mucizü’l-Beyan, mecmûu mucize olduğu gibi, her bir sûresi dahi bir mucize, hattâ pek çok âyetlerin herbirisi birer mucize veya bir lem’a-i i’câzı gösterir bir tarzdadır. Meselâ, Sahâbeden bahseden âhir-i Sûre-i Feth olan âyeti, ki
’dan başlar, bütün huruf-ı hecâiyeyi tazammun etmekle beraber, Sahabenin tabakat-ı meşhuresinin-ki Ashâb-ı Bedir, Şühedâ-i Uhud, Ashâb-ı Suffa, Ehl-i Bîat-ı Rıdvan gibi şöhretgîr-i âlem tabakatın-esmâsının adedine işaret ediyor. Ve şu âyetten evvelki
âyeti, altmış üç harf olduğundan, ömr-ü Nebeviyyeye işaret ettiği gibi, bahsettiğimiz âyetle beraber Ashab ı Bedir ve Suffa ve Uhud ve Ehl-i Beyt-i Nebevînin adedini gösterir. İşte, âhirdeki âyetin adedi iki yüz altmıştır. Ashab-ı Bedir, şühedâ-yı Uhud’la beraber, Bedirle Uhud şühedâsından bulunan bir tek sayılmak, hem isimleri bir olanlar bir sayılmak şartıyla, iki yüz altmıştır.
Aynı âyetteki hurufat gibi Ashab-ı Bedir, Ashab-ı Suffa ile söylediğimiz şartla beraber, iki yüz altmış dört eder. Âyetten dört fazladır ki, Hulefa-yı Erbaa veya Hamse-i Âl-i Abâdan dördüne işaret vardır. Âyette herbir harfin ne kadar tekerrür ettiği ve Ashab-ı Bedir ve Uhud ve Suffanın esmâsına ne derece muvafık adet göstermesine, gelecek hurufata dikkat et:
Hemze lâfzî gayr-ı melfuzu muvafık geliyor.
(4)
(8)
(2) muvafık,
(8) muvafık,
(3)
(10)
(6)
(3) muvafık,
(16) muvafık,
(6) muvafık, Uhud ve Suffa’dan
(7) muvafık, Suffa’dan
(2) muvafık, Suffa’dan
(2) muvafık, Bedir’den
(2) muvafık, Suffa’dan
(1)
(3) Uhud’da Abâdile-i Seb’a, Hulefâ-yı Selâse
(10) muvafık, Suffa’dan
(6)
(14)
(1) muvafık, Bedir’de
(6)
(34)
(24) muvafık,
(16) muvafık,
(16)
(15)
(12) muvafık,
(2)
(18) muvafık.
İşte şu hurufatın yarısı Ashab-ı Bedir ve Suffa ve Uhud’da muvafık gelmesiyle gösteriyor ki, gayr-ı muvafık olanlar başka tabakâtın adedine muvafıktır. Mesela, Ehl-i Bîat-ı Rıdvan gibi tabakât-ı meşhureye.