latîfe-i i’câziyesinden birisi şudur ki: Sahifenin âhirki satırının yukarı kısmında, bütün Kur’ân’da seksen, ve aşağı kısmında yine Lâfza-i Celâl birbiri üstünde seksen olup tevâfuk ederek gelmesi ve sahifeler arkasında tam muvâfakatla birbirini göstermesi, âdetâ seksen adetten birtek Lâfza-i Celâl tezâhür etmesi, hem âhirki satırın tam ortasında elli beş ve başında yirmi beş, beraber yine seksen ederek; bu seksen, o iki seksene seksenlikte tevâfuk ettikleri gibi, iki yüz kırk tevâfukât-ı latîfe yalnız sahifenin âhirki satırlarında bulunması gösteriyor ki, Kur’ân-ı Azîmüşşânın hem âyâtı, hem kelîmâtı, hem hurufâtı, herbiri ayrı ayrı medâr-ı i’câz oldukları gibi, kelîmâtın nakışları ve hatları dahi ayrı bir şûle-i i’câza mazhar olduğunu beyân eder.
Sekizinci Lem’a
Kerâmet-i Gavsiye Risâlesidir. Matbû Sikke-i Tasdîk-i Gaybî ve teksir Lem’alar mecmuasında neşredilmiştir.
Dokuzuncu Lem’a
Teksir Lem’alar mecmuasında neşredilmiştir.
Onuncu Lem’a
âyetinin bir sırrını, hizmet-i Kur’âniyede arkadaşlarımın beşeriyet muktezâsı olarak sehiv ve hatâlarının neticesinde yedikleri şefkat tokatlarını beyân etmekle tefsir ediyor.
Evet, bu risâle iki kısım olarak yazılmış. Birinci kısımda, has ve sâdık Kur’ân hizmetkârlarının sehiv ve hatâları neticesinde yedikleri tenbihkârâne şefkat tokatları; ikinci kısımda, zâhiri dost ve kalbi muârız olanların bilerek verdikleri zarara mukábil, zecirkârâne yedikleri tokatlarından bahsedilecekti. Fakat lüzumsuz bâzılann hatırlannı rencide etmemek için, yüzer hâdisâttan birinci kısmın yalnız on beş adedinden bahsedildi. İkinci kısım şimdilik yazılmadı. Tokat
Rahmân ve Rahim olan Allah’ın adıyla.
Herkes hayır olarak ne işlemiş kötülük olarak ne işlemişse, Kıyâmet Gününde hepsini önünde hazır bulur. O zaman ister ki, işlediği kötülüklerle kendisi arasında büyük bir mesâfe bulunsun ve onu görmesin. Allah sizi Kendisinden gelecek bir azaptan sakındırıyor. Çünkü Allah kullarına çok şefkatlidir. (Âl-i İmrân Sûresi: 30.)