Gizli dinsizler, Isparta havalisinde "Bediüzzaman ve talebeleri îdam edilecek" diye propagandalar yaptırarak, korku ve dehşet saçıyorlar.
HAŞİYE
Diğer taraftan Bediüzzaman’ın hapse konulmasından mütevellid muhtemel bir isyan hareketinin vukùundan korkan istibdat ve ceberût devrinin hükûmet reisi, Şark vilayetlerine seyahate çıkıyor.
Halbuki, Bediüzzaman, ömrü boyunca müsbet hareket etmeyi düstur edinmiş, "Birkaç adamın hatasıyla yüzer adamların zarar görmesine sebep olunamaz" demiştir. Bunun içindir ki, yapılan o kadar gaddarane zulümler esnasında birtek hadise meydana gelmemiş ve Bediüzzaman Said Nursî, talebelerine daima sabır ve tahammül ve yalnız îman ve İslamiyete çalışmayı tavsiye etmiştir. Ve bu gibi evhamların dinsizlik hesabına, maksad-ı mahsusla husûle getirildiğini herkes anlamıştır.
Bediüzzaman, yüz yirmi talebesiyle beraber 1934’te Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesine sevk ediliyor. Ani yapılan araştırmalarla elde edilen bütün risale ve mektuplar meydanda olduğu halde, mahkûmiyetlerini intac edecek bir delile rast gelinememiş ve neticede kanaat-i vicdaniye ile keyfì bir sûrette Said Nursî’ye on bir ay; ve on beş arkadaşına da altışar ay ceza vererek, mütebakî kalan yüz beş kişiyi beraet ettirmiştir. Halbuki isnad edilen suç sabit olsaydı, Bediüzzaman Said Nursî’nin îdamına ve arkadaşlarının da hiç olmazsa ağır hapsine hükmedilecekti. Nitekim, bu yersiz karara Bediüzzaman îtiraz etmiş ve bu cezanın bir beygir hırsızına veya bir kız kaçırıcısına layık olduğunu belirterek, kendisinin ya beraetine veya îdamına veyahut yüz bir sene hapse mahkûmiyetine hükmedilmesini ısrarla istemiştir.
Burada, harika bir hadiseyi nakletmeden geçemeyeceğiz. Şöyle ki:
Bediüzzaman hapiste iken, birgün o zamanın Eskişehir müdde-i umûmisi Üstadı çarşıda görür. Hayret ve taaccüble ve vazifesine son vereceği ihtarıyla, hapishane müdürüne:
"Ne için Bediüzzaman’ı çarşıya çıkardınız? Şimdi çarşıda gördüm." Müdür de:
"Hayır, efendim. Bediüzzaman hapishanede, hatta tecriddedir; bakınız" diye cevap verir.
HAŞİYE
Evet, zulmün sonu, zalimin mahvına olarak öyle tecellî eder ve etmiştir ki; o planları yapanlar, şimdi ölümün îdam-ı ebedîsine mahkûm bir vaziyette Cehennemin esfel-i safilînine yuvarlanmakta, tam mağlûbiyet ve Cehennem azabından daha şedid azaplar içerisinde şevketi sönmüş olarak zelîlane bir ömür geçirmektedirler.
Bediüzzaman ise, îman ve İslamiyetin bahadır ve kahraman bir hadimi olarak, İslamî bir izzet ve îmanî bir şehametle hala yaşamakta, Kur’an ve îman hizmetini devam ettirmekte ve İslamî zaferleriyle Müslüman Türk milletine ve alem-i İslama manevî bayramlar idrak ettirmektedir.